Sunday, 24 April 2016

ఈ సోలో జీవితానికి శుభమెప్పుడు...!


ఏంటో ఈ బ్యాచిలర్ జీవితానికి బొత్తిగా ఒక రంగంటూ ఏలాగు లేదు ఇప్పుడు రుచి కూడా లేకుండా పోతుంది మరి..! అర్రే... మొన్నటికి మొన్న బెండకాయ కూరలో కోడిగుడ్డు వేసి మాడ గొట్టి వండి మరీ మధ్యాహ్న భోజనం సిద్దం చేసిన వంటవాణ్ని మెచ్చుకోవాలో, మీద పడి కరిచేయాలో అర్ధం కాలేదు...!! కొన్ని రకాల వంటలు తిని ఈ మధ్య నాలో నేనే మాట్లాడుకుంటున్న అంటే నమ్మండి... ఉత్తర భారతంలో ఉన్నపుడు ఉప్పు ఎలాగు నాలుకకు అంటదు కారం మాట దేవుడెరుగు... ఆ మధ్య బెల్లం వేసి వండిన బిర్యాని తిని ఒక గంట సేపు జపనీస్ బాషలో మాట్లడానంటా... నాక్కూడా..., నాకు తెలియని జపనీస్ బాష వస్తుందని అది విన్న స్నేహితులు చెప్పేదాకా తెలియలేదు.  అర్రే నా బుర్ర బురదలో ముంచేసి మల్లి నా తలకాయలో పెట్టుకున్నట్లు ... వంకాయలో చింతపులుసు పోయటం ఏంటి మరీ నా శ్రార్ధం కాకపోతే.....  ఛీ అది తిన్న నా నాలుకను గోతిలో తీసి కప్పెట్ట...! ఈ మధ్య అయితే మరీ వింత వింత వంటలు రుచి చూడటం నాకే చెల్లింది. అర్రే మొన్నటికి మొన్న హైదరాబాద్ లో ఖాలిగా ఉన్నప్పుడు కాకరకాయ కరివేపాకు అని యూట్యూబ్ లో చూసి మరీ వండితే కాకరకాయ మాడింది కరివేపాకు మిగిలింది... ఆఫ్ కోర్స్ ఆ మిగిలిన కరివేపాకుతో నా భోజనం కానిచ్చేసానుకో...!

ఈ సారి ఇలా కాదని ఖాళిగా ఉన్నప్పుడు గరిటె తిప్పి మనమెంటో గర్వంగా ఈ ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాలని మైండ్ లో బ్లైండ్ గా అనుకున్న. యూట్యూబ్ లో రోజుకో వెరైటీ చూస్తూ వీలున్నపుడల్లా రోజుకో వింత వంటకంతో నా విదేయులపైనే ప్రయోగించా... నా వంటలు తిన్న వాళ్ళు ఆ వంటతో పాటు రోజుకో కొత్త పదాన్ని కూడా నేర్చుకున్నారు.... ఆ వంటలన్నీ ఎలా వండానో ఒక గ్రంథం రాసి అచ్చు వేసి దాని మీద వచ్చిన డబ్బులతో ఏదైనా చారిటీ సంస్థకు విరాళామివ్వాలని నిర్ణయించుకున్నప్పటికి స్నేహితులు వద్దని వారించారు. ఎందుకంటే అది ఎవడైనా పొరపాటున కొని దానిలో ఉన్న వంటలు ప్రయత్నించి.., అది రాసిన నన్ను రోజుకో అడ్రెస్స్ కి వచ్చి కొడతారేమో అని వద్దన్నారని తెలిసి నాక్కూడా నిజమే అనిపించి ఆ వంటల పుస్తకం రాద్దామన్న ఆలోచనను ఆదిలోనే చంపేసాను.... నా వంటలు తిన్న స్నేహితుల్లో ఒకడు అరేయ్ ఎందుకిరా ఇవ్వన్ని బాధలు.. చక్కగా పెళ్లి చేసుకుంటే ఈ అడ్డమైన బాధలు తప్పుతాయి కదా అన్నాడు... నోర్ముయ్ వెధవ..., వండి పెట్టె మనిషి కోసమే మనువాడే ముదనష్టం మొహమూ నువ్వునూ... ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడావంటే నేను చేసే వారం రోజుల వంటలు ఒకేసారి చేసి నోట్లో కుక్కుతా.... అని, మరో కొత్త వంటకం ఎం దొరుకుతుందా అని యూట్యూబ్ లో వెతుకుతుండగా బుర్రలో ఐడియా గిర్రున తిరిగింది. అసలు వంటలు మనమే ఎందుకు చేయాలి. బట్టలు ఉతకటానికి వాషింగ్ మిషన్ ఉంది... పిండి రుబ్బటానికి గ్రైండర్ ఉంది. మరి వంటలు చేయటానికి మిషన్ ఎందుకు లేదబ్బా.. ఒక మీట నొక్కగానే అన్ని పోపులు వేసేసి మాడగోట్టకుండా మతి పోగొట్టే మిషన్ వస్తే ఎంత బాగుండు... ఏంటి నేను ఇదంతా ఆలోచిస్తున్నా... నేను తినే ఈ వంటల దెబ్బకి నా మతి పొయిందా ఏంటి.... ఇంక వెంటనే మల్లి యూట్యుబ్ ఓపెన్ చేశాను రేపు మసాల మటన్ అనే కొత్త వంటకంతో వేరే వాళ్ళ మతులు పోగొట్టేద్దామని...!!

హరికాంత్ రెడ్డి

Thursday, 14 April 2016

అందమెందుకు అంతందంగా ఉంటుంది బాసూ...?!


అందం... ప్రపంచంలోనే అంత్యంత సంక్లిష్టమైన పదమనుకుంటా..!

అందమైన అమ్మాయిని దగ్గరగా చూడగానే మనసు ముందు ఆందోళన పడి ఆ తర్వాత ఆనందపడుతుంది... ఆ అందాన్ని కలవమని ఆరాటపడుతుంది. తర్వాత ఆ అమ్మాయితో ఆప్యాయంగా మాట్లాడాలని ఆశ పడుతుంది. ఆ అమ్మాయితో అందమైన జీవితాన్ని పంచుకుంటే బాగుంటుందని ఆశ అభిలాషగా మారుతుంది. ఇదంత దగ్గరగా బానే ఉంది. సినిమాల్లో ఒక కథలా నిజంగా ప్రాక్టికల్ జీవితంలో కలిసిన తర్వాత.., లైఫ్ ఆ అమ్మాయి ఉన్నంత అందంగా ఉంటుందా..?! ఉంటుందా అంటే ఏమో మరి ఉండచ్చు...! ఉండకపోవచ్చు కూడా.. !! మగువని చూడగానే మనసులో మల్లె తీగల్లె పదాల అల్లికలు ఎందుకు బయటకి వస్తాయో తెలియదు కాని అతివలు మాత్రం ఈ అవని అందానికి మరింత అందం అద్దటానికి వచ్చిన అద్భుతమైన వన్నె తరగని కుసుమాలేమో....! అటువంటి అందాన్ని కలిసే క్షణాలే వస్తే కదిలే కాలానికి కళ్ళెం వేస్తా...! :)

హరికాంత్ రెడ్డి

Tuesday, 8 March 2016

మహిళా దినోత్సవం మనలో మార్పు కోసమా... మహిళల్లో చైతన్యం కోసమా?


మహిళా చైతన్యం లేని చోట మహిళా దినోత్సవం జరుపుకోవటం కడు విచిత్రంగా అనిపిస్తుంది!
ఈ రోజు ఇప్పటికి గ్రామీణ మహిళల పరిస్థితి ఎంతో దయనీయంగా ఉంది....! గగనంతరాల వరకి ఎదగిన మహిళను మల్లి గరిట పట్టుకోమంటుంది ఈ భారత సమాజం.... మహిళ అంటే కేవలం పిల్లల్ని కనే సాధనమా... మహిళ అంటే కేవలం శృంగార వాంఛ కోసం వాడే వస్తువా... ఏమో మన భారత సమాజంలో జరిగే సంఘటనలని చూస్తే మహిళల్ని అలానే చూస్తున్నారేమో అనిపిస్తుంది.

ఊ అంటే మహిళా సాధికారికత గురించి మాట్లాడే ఈ ప్రభుత్వాలకు అది ఎక్కడ కనపడుతుందో అర్ధం కావట్లేదు... ఎక్కడుంది మహిళా సాధికారికత... ఎక్కడుంది మహిళా చైతన్యం...?!
బహుశా పట్టణాల్లో ఉండే మహిళల అభివృద్దే ఈ ప్రభుత్వాలు చూస్తున్నాయేమో!! గ్రామీణ ప్రాంతాల మహిళల్లో సాధికారికత దిశగా ఈ ప్రభుత్వాలు అడుగులు వేయాలని ఆశిద్దాం.....!!

మహిళ...... 
తనో ఆవేదన
తనో అనుభంధం 
తనో ఆలోచన 
తనో ఆక్రందన
తనో ఆవేశం
తనో అహంభావం
తనో అభినేత్రి 
తనో భాద్యత 
తనో బలం
తనో అదృష్టం 
తనో అద్దం లాంటి మనసు
తనో అందానికి అర్ధం 
తనో ఆశ్యర్యం 
తనో అనంతం

ఒక మార్గరేట్ థాచర్, ఒక ఆంగ్ సాన్ సూకీ, ఒక మదర్ థెరిస్సా స్పూర్తిగా.... ఎన్ని విపత్కర పరిస్థితులు ఎదురైనా వాటికి ఎదురొడ్డి నిలిచే గ్రామీణ భారతీయ నారీమణికి పాదాభివందనాలు తెలుపుతూ మహిళాదినోత్సవ శుభాకాంక్షలు!! 

హరికాంత్ రెడ్డి

Friday, 8 January 2016

అవును ముమ్మాటికి నేను హంతకుడినే....!


అవును నేను ముమ్మాటికి హంతకుడినే... ఒకటా రెండా? ఎన్నో హత్యలు చేసి మోసాలకు, కుట్రలకు దొరకకుండా తిరుగుతున్నాను. ఏ పోలీసు వ్యవస్థ, న్యాయ వ్యవస్థ నన్ను వేలెత్తి చూపించలేదు. ఏ ప్రభుత్వమూ నన్ను సన్మానించకుండా ఉండలేదు. ఎందుకంటే నేను చేసిన హత్యల వలన నేను బాగుపడుతున్నాను. సమాజమూ బాగుపడుతుంది. అందుకనే మీరు కూడా హత్యలు చేయండి. మీరు బాగుంటారు. నీ స్వార్ధం నీవు చూసుకో, ఎవరు ఎలా పోతే నీకేమిటి? అని నిత్యం శాసించే మనసును నిర్ధాక్షిణ్యంగా చంపేశాను. నిన్ను తమ స్వార్ధాలకు ఉపయోగించుకుని వాడుకునే వ్యక్తులతో కల్సే అవసరాన్ని కలిగిస్తున్న కాలాన్ని చంపేశాను. కంటి మీద నిద్ర, గుండెల్లో ప్రశాంతత లేకుండా చేస్తున్న ఆశలను చంపేశాను. నన్ను నాశనం చేయాలనుకుంటున్న అహంకారాలనూ, మమకారాలనూ నిర్ధాక్షిణ్యంగా చంపేసి పూడ్చి వేశాను. అదేమిటో నేను హత్యలు చేస్తున్నా నాలో శత్రువులు కొత్తగా పుట్టుకొస్తూనే వున్నారు. ఎన్నని చంపను? ఏమని చేయను? అయినప్పటికీ నేను చంపుతూనే ఉన్నాను. నేను దేనిని వదలను. ప్రతిదాన్ని చంపేస్తూనే ఉంటాను. ఎందుకంటే నేనొక హంతకుడిని...! అవును ముమ్మాటికి నేను హంతకుడినే....!!

హరికాంత్ రెడ్డి రామిడి

Sunday, 3 January 2016

ధైర్యముందా బాస్...... అయితే అక్కడ చూపించు....!!


మనకు జీవితంలో కొన్ని కొన్ని సార్లు..,  కొన్ని కొన్ని సంఘటనలు  అనుకోకుండా జరిగిపోతుంటాయి... నేను నచ్చే అమ్మాయికి నా భావాలు నచ్చలేదు... నన్ను ఇష్టపడే అమ్మాయిని నేను అంతే ఇష్టంగా కాదనుకున్నాను. ఎక్కడో ఒకచోట సరైన అమ్మాయి సరాసరి మన దగ్గరికే వస్తుందని సమయాన్ని, సమయం నాతో చేస్తున్న సరదాను సంయమనంగా చూస్తూ సంవత్సరం కాదు లేదు అనకుండా గడిపేశాను... కొన్ని సంఘటనలు సడెన్ గా జరిగి ఒక సర్ ప్రైజ్ లాగ మన జీవితంలోకి వస్తుంటాయి. ఇంకొన్ని సంఘటనలేమో మనం కల్పించుకొని మరీ చేస్తుంటాం. అందులో కొన్ని ముగిసిపోతుంటాయి.. అలాంటివి మనం జీవిత కాలనుగమనంలో మరచిపోతుంటాం కూడా... అయితే కొన్ని ప్రత్యేకమైనవి మనల్ని జీవితాంతం వెంటాడుతుంటాయి.. కొన్ని అందులో మధురానుభూతులుగా మిగిలిపోతే మరికొన్నిటికి విషాదాన్ని తోడుగా చేసుకొని వీడ్కోలు పలకాల్సి ఉంటుంది... అలాగే రోజులో ఎంతోమందిని కలుస్తుంటాం... పొద్దున్న నిద్ర లేచిన దగ్గరునుండి రాత్రి పడుకోబోయే వరకు రోజువారీ క్రమంలో ఎంతో మందిని చూస్తాం... ఎంతో మందిని పలకరిస్తాం... అందులో మనకు కావలసిన వాళ్ళు ఉండచ్చు.., చిన్న పిల్లలు ఉండచ్చు.., పెద్దవాళ్ళు ఉండచ్చు.., అబ్బాయిలు ఉండచ్చు..,  "అమ్మాయిలు" ఉండచ్చు.., ఎవరైనా ఉండచ్చు. అందులో కొన్ని పరిచయాలు తాత్కాలికంగా ముగుస్తాయి.. మరికొన్ని కాకతాళియకంగా మనతో శాశ్వతంగా ఉండిపోతాయి... అసలు విషయానికి వస్తే.....

మనం ఎక్కడికన్నా వెళ్ళినప్పుడో.... పొద్దున్నే ఏ గుళ్లోనే.., ఏ టిఫిన్ సెంటర్ లోనో.., ఏ కాఫీ షాప్ లోనో.., ఏ రెస్టారెంట్ లోనో.., ఏ షాపింగ్ మాల్ లోనో.., మనం పని చేసే ఆఫీస్ లోనో.., కోట్ల లాటరీ ఫోన్ లో బంపెర్ ఆఫర్ కింద తగిలినట్లు, అదృష్టం ఎక్కువయి ఎగిరితంతే ఏ రాంగ్ కాల్ లోనో.., ఇంకా యూత్ గా చెప్పాలి అంటే ఏ పబ్ లోనో.., ఎదో ఒక రోజు.., ఎక్కడో ఒక చోటా.., ఎవరో ఒక అమ్మాయిని చూస్తాం... ఎక్కడో మనసుకు నచ్చుతుంది...  (కొందరు అనుకుంటారు..ప్రతి అమ్మాయిని చూస్తుంటాం నాకైతే ప్రతి అందంగా ఉన్న అమ్మాయి నచ్చుతుందని... దానికి వేరే పేరు ఉంది దాన్నే కామం అంటారు అది వేరు... ఇంకా పచ్చిగా చెప్పాలి అంటే మగతనం వేరు.., మనసు వేరు.., మనసులో ఫీలింగ్స్ వేరు)...., (ఇంకా, కొందరంటారు నేను చూస్తాను.., అందాన్ని ఆస్వాదిస్తాను, అక్కడే వదిలేస్తాను అని. "అందాన్ని" ఆస్వాదించే అర్ధవంతమైన అబ్బాయి "బంధాన్ని" గౌరవిస్తాడన్న నమ్మకం ఉంటుందేమో) ఎందర్నో అమ్మాయిలను చూసిన మనకు ఎక్కడోచోట ఒక అమ్మాయి ప్రత్యేకంగా అనిపిస్తుంది.. మనసుకు నచ్చి కళ్ళు జీగెల్ మంటాయి. శరీరం షాక్ కొట్టినట్లు అవుతుంది..,చూపులు బాణాలవుతాయి.., చేతులు చేసిన పనినే మల్లి మల్లి చేస్తాయి... ఆ సమయంలో మన శరీరంలో సరిగ్గా పని చేసే పార్ట్ ఏదైనా ఉంది అంటే అవి కన్నులే..., అమ్మాయి కూడా చూస్తుంది.. ఇక్కడ ఒక విషయం ఏంటంటే అసలు అమ్మాయి చూస్తుంది అంటే ఆమెకి.., ఆమె మనసుకి తప్ప రెండో వాడికి తెలియనే తెలియదు.. (అమ్మాయి చూపును ఆదివిష్ణువు కూడా కనిపెట్టలేడు) ప్రాచీన యుగం నుండి .., ప్రస్తుత యుగం వరకు అమ్మాయి చూపుకు అర్ధం కనిపెట్టలేదు... కనిపెట్టలేడు కూడా.., కాని ఆ అమ్మాయి చూసే చూపు ఉంటుంది చూడు.., ఆ చూపు ని ఎన్ని బాషలలో వర్ణించిన, ఎన్ని అక్షరాలు ఉపయోగించినా.., ఎన్ని భావాలలో విశదికరించినా..,  ఇంకా తక్కువే అన్న అనుభూతి కలుగుతుంది... ఇద్దరు చూస్తారు చూస్తారు.. చూసుకుంటూనే ఉంటారు... టిఫిన్ షాప్ లో టిఫిన్ చేయటం అయిపోయేంత లోపు... కాఫీ షాపు లో కాఫీ తాగేంతలోపు.... షాపింగ్ మాల్ లో కొనాల్సినవి కొనేసి బిల్ అయిపోయేంతలోపు.., రెస్టారెంట్లో ఆర్డర్ ఇచ్చినవి ఆరగించేలోపు.., ఈ చూపులు కొనసాగుతూనే ఉంటాయి........

అక్కడ మొదలవుతుంది అసలు విషయం.. అయిపోయేంతలోపు కొనసాగిన చూపులన్నీ అయిపోగానే మనకు ప్రత్యేకంగా కనిపించిన ఆ అమ్మాయి దూరంగా వెళ్తుంది అని తెలుసుకోగానే.., మనసు మదన పడుతుంది.. యద లోపల యుద్ధం ప్రారంభవుతుంది... అమ్మాయి దగ్గరికి వెళ్లాలా వద్దా.. వెళ్తే భయం, అసలు ఏం అవుతుందోనని.. ఈ సమయంలోనే గడచిపోయిన క్షణాలు తిరిగొస్తే బాగుండనిపిస్తుంది.., ఆ అమ్మాయి ఫోన్ నెంబర్ దొరికితే బాగుండు అనిపిస్తుంది... ఫాలో అయితే బాగుండు అనిపిస్తుంది.., కాని చేయలేము... సంస్కారం అడ్డొస్తుంది.., భయం భయపెడుతుంది.. సంస్కార భయం, సమాజ భయం రెండూ ఉంటాయి... ఇంకా ఆ ఆధ్యాయం అక్కడితో అంతం అవుతుంది.. ఆ "చిన్న ప్రేమ కథ" అంతటితో ఆగిపోతుంది... అప్పటికప్పుడు పుట్టే ప్రేమ ఎంత వరకు వాస్తవమో మనకు తెలియదు కాని.., ఇలాంటి సంఘటన జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరికి తారసపడుతుంది. కానీ కొందరి జీవితాల్లో ఇలాంటి సంఘటనలు సక్సెస్ అయిన సందర్భాలు ఉంటాయి... లైఫ్ లో లక్షణంగా సెటిల్ అయి, "లక్ష్యాలు" తీరిపోయి "లక్షలు" సంపాదించే సమయం వచ్చాక.., ఇంక కావాల్సిన తంతు ఒక్కటే మిగిలి ఉంది అని అనుకున్న ధైర్యశాలి ఇక్కడ ధైర్యం చేయాలి.. అడుగు ముందుకు వేసి అమ్మాయి దగ్గరకి వెళ్ళాలి.. ధైర్యంగా తన ప్రేమను వ్యక్తపరచాలి... ఆ అమ్మాయి ఒప్పుకుంటుందా.., లేకపోతే ఒక ఓర చూపు చూసేసి వెళ్ళిపోతుందా.., లేక ఒంటి చేత్తో లాగి ఒకటి పీకుతుందా.., ఓర్పు తో నాకు-నీకు సెట్ అవ్వదని సైలెంట్ గా సమాధానం చెప్పి వెళ్ళిపోతుందా..అనేది ఆ తర్వాత ఆలోచన..... అప్పటికప్పుడు అక్కడ కావాల్సింది అడుగు వేయటం.. ధైర్యంగా మాట్లాడటం..... గులాభి ఇచ్చి ప్రపోస్ చేయకపోయినా పర్లేదు... గుండెల్లో ధైర్యాన్ని నింపుకొని గుక్క తిప్పుకోకుండా జీవితాంతం గుర్తు పెట్టుకునేలా గుప్పెడంత ప్రేమని చూపించు చాలు... నీ ప్రేమ అక్కడ ఫ్రేమ్ అయినట్లే....!!


హరికాంత్ రెడ్డి 

Monday, 30 November 2015

చావు భోజనం తిన్నాను....

కన్ను తెరిస్తే జననం... కన్ను మూస్తే మరణం రెప్ప పాటు కాలమే జీవితం సుప్రసిద్ద కవి అన్న మాటలు ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి. సృష్టిలో మనిషి దేనికన్నా భయపడతాడు అంటే అది ముమ్మాటికి చావుకే. చావంటే భయం అనటం కన్నా బ్రతుకు అంటే ప్రీతీ అనటం ఇంకా బాగుంటుందేమో.

చిన్నప్పుడు ఎవరైనా అందరూ బంధువులు వస్తున్నారు అంటే చాలా ఆసక్తిగా ఉండేది. అందరం కలుస్తామన్న ఆనందం ఉండేది. కాని జీవిత కాలానుక్రమంలో అనుభవాలు అన్ని నేర్పాయి. కాసుల వేటలో పడి కాలాన్ని, కాలంతో పాటు కాదనుకున్న వాళ్ళని మర్చిపోయాను. డబ్బులో అందాన్ని, ఆనందాన్ని, ఆప్యాయతను వెతుక్కున్నాను. ఇప్పటికి నాకు ఏదైనా శుభకార్యం అంటే ఎందుకో వెళ్ళటానికి అసలు మనసొప్పదు. కాని ఒక మనిషి సంతోషంలో ఉంటే పట్టించుకోనవసరం లేదు కాని దుఃఖంలో ఉంటె మాత్రం ఒదార్చటం, ధైర్యం చెప్పటం చాలా గొప్ప విషయంగా అనిపిస్తుంది. అందుకే నాకు కావాల్సిన వాళ్ళు సంతోషంలో ఉన్నారంటే వెళ్ళటానికి ఇష్టపడను కాని బాధలో ఉంటె మాత్రం వెళ్ళటానికి ప్రయత్నిస్తాను. 

ఈ మధ్య నేనొక చావుకి వెళ్లాను. ఆ చనిపోయిన వ్యక్తి నాకు దగ్గర వ్యక్తి కానప్పటికీ, ఆ చనిపోయిన వ్యక్తి దగ్గరుండే వ్యక్తి నాకు కావాల్సిన వ్యక్తి కావటంతో వెళ్ళవలసి వచ్చింది. దహనం అయిపోయాక సరిగ్గా పదకొండు రోజులకు కర్మ నిర్వహించారు. ఆ కర్మకు వెళ్ళవలసి వచ్చింది. వెళ్ళాను సరే అక్కడ ఏర్పాట్లు చూసి అవక్కాయిపోయి ఆనందపడ్డాను. సరిగ్గా పెళ్లి ఏర్పాట్లకు ఎక్కువ కాకుండా ఒక పెద్ద వేడుకకు తక్కువ కాకుండా హౌరా అనిపించారు.

మనం చనిపోయిన వ్యక్తిని గుర్తు చేసుకొని శ్రద్దాంజలి అర్పించటానికి వచ్చామా.., లేకుంటే ఏదైనా మినీ శుభకార్యానికి వచ్చామా అన్నది నాకు మొదట అక్కడ అర్ధం కాని ప్రశ్న. మొత్తానికి అక్కడ తినటానికి అంతే స్థాయిలో లైన్ కట్టటం మరో అర్ధం కాని అవాక్కు. ఏమైతేనేమి నేను ఆ రక రకాల వెరైటీలు ఉన్న భోజనాన్ని ఆరగించి చనిపోయిన వ్యక్తిని మర్చిపోయి అక్కడ చంపేసిన జంతువులతో కూడిన వంటలు కుదిరాయ లేదా అని మాట్లాడుకుంటూ మొత్తానికి నా చావు భోజనాన్ని ముగించాను. చస్తే అన్ని వంటలతో మంచి భోజనాన్ని పెడతారని అప్పుడు నాకు అర్దమైంది. 

హరికాంత్ రెడ్డి

Sunday, 4 October 2015

సౌకర్యం లేని స్టైల్ ఎందుకో....?! (వనితల వస్త్ర ధారణపై వ్యక్తిగత అభిప్రాయం)



అమ్మాయి అందంగా ఉండాలి... ఉండాలంటే మంచి డ్రెస్ వేయాలి. ఆ డ్రెస్ వల్ల తనకు అందం రావాలి. ఆ అందంతో చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళను ఆకట్టుకోవాలి. సరే ఇంతవరకు బానే ఉంది మరీ.....!! మరీ ఆ డ్రెస్ వల్ల ఇతరులు ఆమ్మాయి పట్ల ఆకర్షితులు అవుతున్నారు కరెక్టే....!! మరి తన పరిస్థితి ఏంటి....!? ఆ అమ్మాయి సౌకర్యంగా ఉందా? అసలు సరిగ్గా అక్కడే ఆలోచించాల్సిన ప్రశ్న.... ఈ రోజు కార్ లో జుబ్లిహిల్ల్స్ నుండి ఇంటికి వెళ్తుండగా ట్రాఫిక్ లో వస్తుంటే చూసాను... ఒక అమ్మాయి మామూలుఒక పొట్టి టీ షర్టు వేసుకొని ఎం చక్కా ద్వి చక్ర వాహనం పై కూర్చుంది.. ముందు ఎవరో వ్యక్తి నడుపుతున్నారు. దాదాపు ఒక నాలుగు కిలోమీటర్లు గమనించాను. చాల అవస్థ పడుతుంది. ఆ టీ షర్టు ఊరకే పైకి లేస్తుంటే మల్లి సర్దుకుంటుంది. అలా ఒక వంద సార్లు చేసి ఉంటుంది. ఆ టీ షర్టు ని సర్దుకోలేక సరిగ్గా కూర్చోలేక.., తన అవస్థ వర్ణనాతీతం. ఆమె తన ఇల్లు చేరుకునే సరికి ఇంకా ఎంత అవస్థ పడుతుందో ఆ దేవుడికే తెలియాలి. ఇలాంటి సంఘటనలు చాలా మంది అమ్మాయిలు ఎదుర్కొని ఉంటారు. సరిగ్గా ఇలాంటి ఇంకొక సంఘటన రాత్రి ఎక్కిన బస్సులో ఒక వింత డ్రెస్ ధరించి ఎక్కిన ఆ అమ్మాయి తన వస్తువులను చక్కగా తన సీట్ పై ఉన్న సెల్ఫ్ లో సర్దుకుంది. పొద్దున్న బస్సు చేరాల్సిన చోటుకి చేరుకుంది. అందరు ఎవరి వస్తువులను వాళ్ళు తీసుకొని బస్సు దిగటానికి సిద్దమవుతున్నారు. కాని ఆ అమ్మాయి మాత్రం తన వస్తువులను తీసుకోలేకపోతుంది. అచ్చం ఒక సినిమాలో చూపించినట్లుగా తెగ అవస్థ పడుతుంది. బస్ లో ఉన్న ఎవరో ఒక అబ్బాయి ఆ అమ్మాయి అవస్థని గమనించి ఆ అమ్మాయి సామాన్లని తీసి ఇచ్చాడు. ఇంకోదరేమో ఆఫీసులలో ఉద్యోగాలు చేస్తారు... ప్రత్యేకంగా కనిపించాలనుకొని తమ అలకంరణ పై ప్రత్యేకంగా దృష్టి పెట్టి ఆఫీసు రాగానే అది అసౌకర్యంగా ఉండటంతో చాలా ఇబ్బంది పడతారు. ఎదుటివాళ్ళ ముందు కనిపించాలి అంటే తమను తాము మరొకసారి సరి చేస్కొని వాళ్ళకు కనిపిస్తారు. ఆ అసౌకర్యాన్ని అయిన అలవోకగా తట్టుకుంటారు కాని అలంకరణని మాత్రం వదిలిపెట్టరు.

ఎప్పుడు కాని ఒక ఆడపిల్ల ధరించే వస్త్ర విధానం తనకు సౌకర్యంగా ఉందా లేదా అని చూసుకోవాలి కాని స్టైల్ గా ఉందా లేదా అని కాదేమో...! సౌకర్యంగా ఉన్న వస్త్ర ధారణ ఎదుటి వాళ్ళను ఆకర్షించలేకపోవచ్చు. కాని అదే ఎదుటి వాళ్ళు మనల్ని "అదో రకంగా" చూడకపోతే చాలు. ఇదివరకే ఒక ఉన్న్నత స్థాయి డిజిపి అధికారి సైతం ఒకానొక సందర్భంలో అమ్మాయిల వస్త్ర ధారణ పై సంచలనాత్మక వ్యాఖ్యలు చేసి.., తన మాటల్లో తప్పుంటే క్షమించమని.., కాని తన వ్యాఖ్యల్లో మాత్రం కొంత నిజముందని బహిరంగంగా ప్రకటించాడు. కనీసం ఇప్పటికైనా మహిళా సంఘాల్లో, మేధావుల్లో అమ్మాయిల వస్త్ర ధారణ పై చర్చ జరగాల్సిన అవసరం ఉందేమో. మహిళల్లో ఆడతనాన్ని మాత్రమే చూడకుండా అమ్మతనాన్ని కూడా చూడటం ఈ సమాజం అలవర్చుకున్నపుడే సమాజం బాగుంటుంది! కాని అదే సమాజంలో మంచి తో పాటు సమానంగా చెడు కూడా ప్రయాణిస్తూ ఉంటుదన్న సంగతి మరువకూడదేమో!! అంటే ఆ దిశగా ప్రతి ఒక్కరిలో పౌర చైతన్యం రావాలి!! పాశ్చాత్య దేశాల సంస్కృతి ని మన భారత నారీమణులు అనుసరించటం లో తప్పేమీ లేకపోవచ్చు. కాని మన దేశ సంస్కృతి ని మరచిపోకూడదు! భారతీయ యువతులు వారి వారి వస్త్ర ధారణ పట్ల పున్హసమిక్షించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉందేమో!!


హరికాంత్ రెడ్డి