ప్రేమా ఎవరు నీవు.......??!!

నిన్ను నిన్ను గా ప్రేమించుటకు నీ కోసమే కన్నీరు నింపుటకు నేనున్నానని నిండుగా పలికిన తోడొకరుండిన అదే భాగ్యమా అదే సౌఖ్యమా.....!! మళ్ళి సుప్రసిద్ధ కవి మాటలు ఉదయం నుండి నా చెవుల్లో మారుమ్రోగుతున్నాయి......

అసలు ప్రేమంటే ఏంటి...... ఏమో....! ప్రేమా.... అసలు ప్రేమ అనే పదం ఎలా పుట్టింది..... ఏమో...!! నా కళ్ళు నిర్మలమైన ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాయి...  నా మదిలో అంతులేనంత ప్రశ్నలు.... సినిమాల్లో చూపించినట్లుగా ప్రేమంటే.... కోటలో రాణి... తోటలో రాముడిలాగా... ఇద్దరు చూసి ప్రేమించుకోవటం, కలుసుకోవటం, పెళ్లి చేసుకోవటం.... ఇదేనా ప్రేమంటే...... నా మదిలో ప్రశ్నలకు నాకు నేనే సమాధానం ఇచ్చుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను..... ప్రేమంటే ప్రేమంటే పాఠమా....? ప్రేమంటే బాధ్యతా....?? ప్రేమంటే అందమా....?? ప్రేమంటే శృంగారమా....???

****************************

గత రెండు రోజులుగా మనసేం బాలేదు.... శరీరం వెలుగులో ఉంటున్నా... మనసు చీకట్లో మదన పడుతుంది.....

ఒక మాల్ లో చూసా... అబ్బాయి ఒక అమ్మాయిని బతిమాలుతున్నాడు ప్రేమించమని, తన కోసం ఏదైనా చేస్తాడని చెప్తున్నాడు..., భారతదేశంలో ఎక్కడికెళ్లినా ఒక సగటు యువకుడు, ఒక సగటు యువతీకి చెప్పేది దాదాపు ఇదే.... ప్రేమంటే ప్రేమించటమని అడగటమా....? ప్రేమంటే ఎదుటివాళ్లకు తగ్గట్టుగా మారటమా....??  ప్రేమంటే ఒకరినొకరు మనసిచ్చుకోవటమా....?? మల్లి అవే ప్రశ్నలు.....

కాదు కానే కాదనిపిస్తుంది.... 

ఈ కాలంలో అందరు ఒకరికోసం ఒకరు త్యాగాలుచేయటం.., ఒకరికోసం మారటం ఇదే ప్రేమని అనుకుంటున్నారు ప్రేమంటే రాజి పడటం కానే కాదు...... 

మరి ప్రేమంటే ఏంటి... ఈ అనంత సృష్టిని సృష్టించిన ఆ కనిపించని శక్తి, కనిపిస్తే అడగాలని ఉంది..... ప్రేమంటే ఏంటని.....!!

ప్రేమంటే మనం తల్లి గర్భం నుండి బయటపడ్డాక ఏ కల్మషం లేకుండా మనల్ని తొలిసారి చూస్తుంది చూడు.... నన్ను నన్ను గా చూడటం... అది ప్రేమంటే.......!!

నేను ఎలా ఉన్నా నా తల్లి నన్ను నన్నుగానే అంగీకరిస్తుంది... నన్ను నన్నుగానే ప్రేమిస్తుంది నా తల్లి..... అది ప్రేమంటే....!!

తొలి చూపు ప్రణయం.... ఆ ప్రణయం జీవిత ప్రయాణంగా కొనసాగాలంటే ఎలా మొదటిసారి నన్ను చూసావో.... అదే తొలిచూపు ప్రేమ చివరి చూపు వరకు కొనసాగించు అది ప్రేమంటే....!!

హరికాంత్ రెడ్డి

అప్పుడెప్పుడో అశోక్ నగర్లో ఆమె....

అది 2009-2010 మధ్య అనుకుంటా (సుమారుగా).....  

అప్పుడే ఆదర్శ భావాలతో.., ఆవేశంతో కూడిన స్పూర్తితో సమాజానికి ఏదో చేసేద్దామని కొత్తగా రాజధానిలోని అశోక్ నగర్ లో (హైదరాబాద్) అడుగుపెట్టిన రోజులవి.... (మొదటి సారి పట్నం వరకు రావటం) అది ఆర్ సి రెడ్డి స్టడీ సర్కిల్ ప్రాంతం....  కాదనలేని మధ్యతరగతి పల్లెటూరి బ్రతుకులు..., ఖాలీ చేతులు...., కాలే కడుపులు...., కళ్ళలో కనబడే కసి..., తొందరగా చదివేసి అధికారిగా ఎంపికయ్యి అందరి మన్ననలు అందుకొని ఏదేదో చేసేయాలన్న ఆతృత..... ఇద్దరం కూడా ఉండలేని ఇరుకైన అద్దె గదిలో అరడజను మంది ఉంటూ... అశోక్ నగర్ అంగట్లో దొరికిన పుస్తకాలతో కుస్తీ పట్టడం... అంతులేనంత ఆలోచనలు.., అందుకోవాలనే ఆశయాలు.., ఆ వెంటనే ఆందోళనలు.... ఏ పుస్తకంలో ఏ సమాచారం ఉందేమో అని..... పుస్తకాలే ప్రపంచంగా.., పరీక్షలే పరమావధిగా..., నిరంతరం నాలో నేనే పోటీ పడుతూ.. యద లోపల యుద్ధం చేస్తున్న కాలమది.... అందరు రకరకాల ప్రాంతాల నుండి వచ్చిన స్నేహితులు... నేను తెలంగాణ మారుమూల ప్రాంతం నుండయినా..., (అప్పటికింకా రాష్ట్రం విడిపోలేదు) నాతో చదువుకునే నా స్నేహితులందరూ కొందరు రాయలసీమ అనంతపురం, చిత్తూర్, కడప జిల్లాలకి చెందిన వారు కావటంతో వారి ప్రాంత సమస్యలు చెబుతున్నపుడల్లా తెలంగాణ కంటే ఇంకా వెనకబడ్డ ప్రాంతాలు కూడా ఆంధ్రప్రదేశ్ లో ఉన్నాయని అనిపించేది. ఏది ఏమైనా అందరి ఆశయం ఒక్కటే.... ఎలాగైనా ఈ పోటీ ప్రపంచంలో నెగ్గి తమను తాము నిరూపించుకోవాలని.... 

ఆ ప్రాంతమంతా ఎటు చూసిన పోటీ తత్వమే కనిపించేది.... తోటి విద్యార్థిని కదిలిస్తే కావాల్సినంత విజ్ఞానము... కోరుకున్నంత సమాచారం.... తననుకున్న లక్ష్యానికి 24 గంటలు కూడా సరిపోతాయో లేదో అని యదలో ఆందోళన.... ఒక చేతిలో హిందూ పేపర్.., మరో చేతిలో ఆ రోజు చదివేసి పూర్తి చేయాల్సిన బరువైన పుస్తకాలు... 

ఒకానొక రోజు.........

ఆర్ సి రెడ్డి స్టడీ సర్కిల్ ముందు టీ కొట్టున్న ప్రాంతం...... పొద్దున్న నుండి తీరిక లేకుండా.., బుక్కులతో తెగ బోరీంగా మాకు మేమె ఫీలయిపోయి నేను నా స్నేహితులతో (అందరివి పల్లెటూరి సదువులే) కలిసి నిమ్మకాయ చాయ్ (లెమన్ టీ) తాగుదామని బయటికొచ్చాం... (ఆ ప్రాంతంలో ఆ చాయ్ చాల ఫెమస్)..... అక్కడే ఒక అమ్మాయి గురించి అందరూ మాట్లాడుకుంటున్నారు..... అరేయ్ అటు చూడరా ఆ అమ్మాయే మొన్న గ్రూప్ 1 కి సెలెక్ట్ అయ్యింది అంటూ ఒక అబ్బాయి అంతు లేని అత్యుత్సాహం..... గ్రూప్ 1 పరీక్ష పాస్ అయ్యిందన్న మాట వినగానే నా కళ్ళు వెంటనే ఆమె వైపు తిరిగాయి..... చూడచక్కని సౌందర్యం... నక్షత్రాల్లాంటి నయనాలు... బాణాల్లాంటి చూపులు.... చందమామ లాంటి మోము.... చదువుల తల్లి జ్ఞాన సరస్వతి తననే అంటిపెట్టుకుందా అన్నట్లుగా కనిపించే తన వదన విజ్ఞాన తేజస్సు..... అందం... అందానికి తగ్గ అభిఙ్ఞానం ఆమె సొంతమనిపించింది... అందానికి ఒక లక్ష్యమంటూ ఉంటె ఆమె అని అనిపించింది...... అందానికే అసూయ పుడుతుంది ఆమెని చూస్తే.... పేరు.. ఆ పేరుకు తగ్గ అభినయం.... (అప్పుడే మొదటిసారిగా ఆమె పేరు వినటం).... చేమంతి పూవంటి చందం... తొలి పొద్దు కిరణాల స్పర్శకి విచ్చుకున్న పొద్దు తిరుగుడు పువ్వల్లె..... అచ్చ తెలుగమ్మాయంటే కవుల రాతల్లోనో, కళాకారుల ఆకృతుల్లోనో ఉంటాయనుకున్నా కానీ నా అభిప్రాయం తప్పేమో అనిపించింది అప్పుడు.... 

అక్కడే ఆమె చాయ్ తాగుంతుంటే ఇంకా అందరు ఆమె గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారు..... ఆమె నాన్న కూడా ఒక పెద్ద ఆఫీసరట అందుకే ఆమె అంతలా చదివిందని మొత్తానికి ఆమె స్థాయి ఇక మారిపోతుందని వాళ్ళు అనుకుంటున్నారు... కానీ నాకు ఆమెని చూస్తే అలా అనిపించలేదు.... చాలా సాదా సీదాగా ఉంది... ఎవర్ని పట్టించుకోని వ్యక్తిత్వం..... తన ఆశయమే అవధిగా తన ప్రపంచంలో తాను ఉంటుంది... ఆ తర్వాతి రోజు నుండి ఆమెనే గమనించేవాణ్ణి.... (ఆమెనే చుస్తున్నానన్న విషయం ఆమె గమనించకుండా నేను గమనించేవాణ్ణి).... తానే కార్ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ స్వయంగా వచ్చేది... భుజానికి వంకాయ రంగు బ్యాగు..., నుదుటిన ముదురు ఎరుపు రంగులో పెద్దగా గుండ్రటి బొట్టు.... చెవులకు పెద్ద రింగుల కమ్మలు... కుదురుగా ఉండకుండా చెవిపై పడుతున్న కురులను సరిచేస్తూ అప్పుడే స్టడీ రూమ్ లోకి సీరియస్ గా ఎంటరవుతున్న అందమైన అమాయకత్వం.... ఆమె ఒక పచ్చటి పైరులా.., పెరటిలోన ఒక సీతాకోకచిలుకలా అనిపించేది.... సంప్రదాయానికి సరితూగే సరైన వస్త్ర ధారణ.....  సంపన్న కుటుంబం నుండి వచ్చినామె... అందుకే ఆమెకు ఉద్యోగమచ్చిందని మా స్నేహితులు గుసగుసలాడుకునేవాళ్ళు... (కానీ చదువాలనే ధృడ సంకల్పం, అంకిత భావం ఉండాలే కానీ ఏ కుటుంబం నుండి వస్తే ఏంటి... ఉన్నతాధికారిగా ఎంపికయ్యి కోటేసుకొని కలెక్టరయిపోవచ్చని నేను మనసులోనే అనుకునేవాణ్ణి)....... తాను రోజు స్టడీ రూమ్ లో చదువుకుంటూ ఉండేది.... దాదాపుగా తన వెనక కుర్చీ లోనే ప్రతిరోజు నేను కూర్చొనేవాడిని.... తాను పుస్తకాన్ని తప్ప మరో వంక అయినా కన్నెత్తి చూసేది కాదు... నేనేమో తాను ఏ బుక్ చదువుతుందా.. ఎంత సేపు చదువుతుందా.... మనమూ దాన్ని ఫాలో అయిపోదామని అటు వైపు తొంగి తొంగి చూసేవాణ్ణి... ఆమె పుస్తకాన్ని చూస్తుండేది... నేనేమో తనని చూస్తుండేవాణ్ణి..... తానేం చదువుతుందా  ఎలా చదువుతుందా అడిగేయాలని ఆతృతగా ఉండేది.... కానీ భయం అడ్డొచ్చేది.... ఊరి నుండి వచ్చిన మనుషులం... ఎం మాట్లాడితే ఎం తప్పవుతుందేమో అన్న భయం.... పైగా ఇంగ్లీష్ మాట్లాడటం అంటే నవ్వుతారేమో అన్న జంకు, బిడియం... నన్ను నేనే తక్కువ చేసుకోవటం అన్న భావన మనసులో ఆమెతో మాట్లాడకుండా అడ్డుకునేది.... అప్పుడప్పుడు టీ కొట్టు దగ్గరికి వచ్చేది.... శివా అంటూ పిలిచి టీ అడిగేది... (ఆ టీ కొట్టు యజమాని పేరు శివ)...... ఆ సంవత్సరం కాకుండ ఆ తదుపరి సంవత్సరమే అనుకుంటా.... ఆమె దేశ అత్యున్నతస్థాయి పరీక్షను ఉన్నత శ్రేణిలో పాసయ్యి ఉన్నాతాధికారిగా బాధ్యతలందుకుంది.... ఆమె ఇప్పుడు ఒక జిల్లా స్థాయిలో బాధ్యతలందిస్తుంది. ఆమెని చూసినప్పుడల్లా ఏదో తెలియని అనుభూతి.... ఆనందం.... ఒక ఉద్వేగం...

హరికాంత్ రెడ్డి

ఇంకేం కావాలి ఈ జీవితానికి......

కడుపు నిండిన వాడికేం తెలుసు మన కడుపు ఖాళి ఉందని..... ఆసాంతం ఆకు నాకాకా అడగటమెందుకు ఆకలేస్తుందా అని...... డబ్బున్న వాడు డబ్బే కాదు కదా ప్రపంచం అంటాడు ఎందుకంటే వాడి కడుపు నిండుగా ఉందని.... డబ్బు లేని వాడు, డబ్బంటే కసి ఉన్నవాడు డబ్బే కదా ప్రపంచం అంటాడు... ఎందుకంటే వాడి కడుపు ఖాళి ఉందని..... ఎవడెన్ని నీతులైన చెప్తాడు కాలే వాడికే తెలుస్తుంది 'ఖాళి' విలువ... ఒక సగటు యువకుని మనసులో మాటలివి....

తర్వాత......


ఆరంభం

అమ్మ గర్భం నుండి..... అవని గర్భంలో కలిసేవరకూ కావాల్సినంత ప్రేమ....

చిన్నప్పుడు ఆడే ఆటల్లో చిన్న దెబ్బలు....

అమ్మ అదిలింపులు.... నాన్న బెదిరింపులు....

చిన్న చిన్న ఆనందాలు.... చివుక్కుమనే మనస్తత్వాలు....

చూస్తుంటే చూడాలనిపించే అందం.... చూస్తూ బ్రతికేయాలనిపించే ఆ అందంతో బంధం....

అందానికి అతికినట్టుండే అద్దం లాంటి మనసుతో మనువు...

బ్రతకటానికి కావల్సిన బలం.., ఆ బలమెంతో తెలుసుకోవటానికి బరువులు బాధ్యతలు...

ఆనందాలు..., అంతకుమించి ఆప్యాయతలు...

చెలి (భార్య) చెక్కిలి మీద నుండి కన్నీరు జారువాలుతుండగా తన ముందే కన్ను మూయటం..... 

అంతం

ఇంకేం కావాలి జీవితానికి..... 

లేదు అదేనా జీవితం.... అమంగళం ప్రతిఘటితమవు గాక......!!

ఆ స్థలాలేవీ... ఆ స్వర్ణాలేవి.... అన్వేషణలేవీ... ఆలోచనలేవి... ఎదురీదడాలేవి.... ఎదురించడాలేవి... ఈగోలేవి.., ఈసడించుకోడాలేవి.... అసలు నా నిఘంటువులోనే ముఖ్యమైన పదమైన డబ్బేది... ఛ ఛ అది కాదు.. అది కానే కాదు జీవితం....

(ఈ మధ్యే ఎక్కడో చదివాను మనిషి సగటు జీవిత కాలం 61 సంవత్సరాలని... దాన్ని అనుసరించి రాసాను)

హరికాంత్ రెడ్డి

అందాలానందాల ఆరబోత పండుగచ్చింది.....

ఏమేమి పువ్వొప్పునే గౌరమ్మ....!

ఏమేమి కాయప్పునే గౌరమ్మ.....!

తంగేడు పువ్వొప్పునే గౌరమ్మ...!! తంగేడు కాయప్పునే గౌరమ్మ.....!!

పల్లెలన్నీ ఒళ్ళు విరుచుకొని ప్రజ్వలించే పండుగ...

ఆడబిడ్డల ఆనందాలు అంబరాన్నెంటే పండుగ...

అమ్మాయిల అందాల ఆరబోత పండుగ....

ఆడపిల్లల ఆలింగనాల పండుగ... 

ఇంటికాడున్న ఆభరణాలన్ని ఒంటిమీదకొచ్చే పండుగ....

పట్టుచీరలన్నీ పక్కున ప్రకాశించే పండుగ....

ముసలోళ్ల మూసి మూసి నవ్వుల పండుగ...

అరుగు మీద అవ్వ ఆనందంగా ఉండే పండుగ...

మగువల సొగసు ఆటను చూసి మబ్బులు సిగ్గుపడే పండుగ...

ముద్దుగుమ్మలు మురిసిపోయే ముచ్చట్ల పండుగ... 

పడుసు పోరగాండ్ల పరాక్రమ ప్రదర్శనల పండుగ...

పడచుల నయనాలు నాట్యమాడే పండుగ....

కన్నె పెదాల ఎరుపుకు ఆకాశంలోని చుక్కలు కూడా చీకట్లలోకెళ్లే పండుగ....

కోలాటాల కౌగిలింతల పండుగ...

ఇది నా తెలంగాణ పూల పండుగ.....!!

హరికాంత్ రెడ్డి

అందాన్ని చూసాను......!

చూసాను.... ప్రేమతో చూసాను... 

అసలైన అందాన్ని చూసాను... అసలు రంగులంటూ అద్దని (మేకప్ లేని) రూపాన్ని చూసాను....

చందమామ మనసు కూడా చివుక్కుమనేలా చక్కనైన మోము....

నక్షత్రాల్లాంటి నయనాలు

ముట్టుకుంటే మాసిపోయే లేలేత చెక్కిళ్ళు

లేత ఎరుపు రంగు పెదాలు

పెదాల అందాన్ని రెట్టింపు చేసి మత్తెక్కించ్చే పుట్టుమచ్చ...

తన మెడ పైన నుండి జాలువారిన వయ్యారమైన వాలు జడ....

చెవులపై పడుతున్న వెంట్రుకలను సరి చేస్తూ బాణాల్లాంటి చూపులను విసిరే అందాన్ని చూసాను.... 

బ్రహ్మ అందానికి అచ్చుగా ఆ అమ్మాయిని అచ్చేసాడా.....

తన కనురెప్పల శబ్దం నాకే వినబడుతుంది....

మురిపిస్తుంది 

మైమరిపిస్తోంది

వా.... ఆ అనుభూతి.... 

చూసాను అసలైన అందాన్ని చూసాను... అసలు అద్దానికి కూడా అసూయ కలిగే అందాన్ని చూసాను....

హరికాంత్ రెడ్డి 

స్వాతంత్ర దినోత్సవం సందర్బంగా......కలల భారత దేశాన్ని ఆవిష్కరిస్తూ.....

దేశానికి స్వాతంత్రం వచ్చి సరిగ్గా 70 సంవత్సరాలు గడచిపోయాయి... దేశ ప్రధాని ప్రతి సంవత్సరం ఎర్రకోటపై మువ్వన్నెల జెండా ఎగరవేసినప్పుడల్లా శరీరంపై రోమాలు నిక్కపొడుచుకుంటున్నాయి. ఏదో తెలియని గర్వం... నా దేశమని....  కానీ ఏదో మూల ఒక ఆవేదన. రాజ్యాంగానికి రూపకల్పన చేసి కూడా ఎన్నో ఏళ్ళు గడచిపోయాయి. కాని మనం దానిలో నాలుగో వంతు కాలం కూడా ముందుకు వెళ్ళలేదు. దేశ ప్రజలు స్వేచ్చ వాయువులు పీల్చుకొని ఆరు దశబ్దాలు దాటి ఏడవ దశాబ్దం లోకి అడుగు పెడుతున్నప్పటికినీ ఇప్పటికి కూడా ఇంకా దేశం పేదరిక విషపరిష్వంగంలోనే విలవిలలాడుతుండటం మన దురదృష్టం. 

సంపద పంపిణీలో అనూహ్యంగా పెరుగుతున్న అసమానతల కట్టడిపై ఏ ప్రభుత్వాలకు శ్రద్ధ లేకపోవటం వల్లే దేశ జనాభాలో సగానికి సగం దుర్భర దారిద్రంలో కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు. ప్రపంచంలో మరెక్కడా లేనంతమంది నిరక్షరాస్యులు, నిరుద్యోగులు భారత్ లో ఉన్నారు. నాణ్యమైన విద్య, వైద్యం, ఆరోగ్యం, పారిశుధ్య సౌకర్యాలే గీటురాయిగ ప్రాంతీయ అసమానతలకు తావు లేకుండా విప్లవాత్మక వేగంతో, తిరుగులేని నిబద్దతతో ఎన్నుకోబడ్డ ఒక మంచి ప్రభుత్వం పని చేయాల్సిన సందర్భం ఇది. కాని ప్రజా సంక్షేమాన్ని కాంక్షించే ఒక మంచి "నాయకత్వం"(Leadership) కరవైన ఫలితంగా గుండెలు నిండిన ఆత్మవిశ్వాసంతో దేశం పట్ల గర్వంగా ఉండాల్సిన మనకు భవిష్యత్తు పట్ల ఏదో అలజడి.

ఆర్ధిక అభివృద్ధి విషయంలో అన్యాయమైన అసమానతలు కనిపిస్తున్నాయి. దేశ పౌరులందరికీ సామాజిక ఆర్ధిక, రాజకీయ రంగాల్లో సమన న్యాయాన్ని కల్పిస్తామని పుస్తకాలలోని రాజ్యాంగం చెప్తుంది. వాస్తవ పరిస్థితులు అందుకు భిన్నంగా ఉంటాయి... ఉంటున్నాయి. సామజిక ఆర్ధిక స్వేచ్చ వల్ల ఒరిగిందేమీ లేదు. అసమానతలపై "పోరాటం" పేరిట దేశంలో మావోయిస్టులు తుపాకులు ఎక్కు పెట్టి దేశంలో కొన్ని ప్రాంతాల్లో హింసతో ఇప్పటికి రాజ్యమేలుతున్నారు. నిజానికి వీరి వల్ల సమస్యలు మరింత సంక్లిష్టం అవుతున్నాయి కానీ పరిష్కారాలు మాత్రం సాధ్యం కావటం లేదు. 

ఒక మేధావి తన మాటల్లో చెప్తుంటే విన్నాను మన ప్రజాస్వామ్యం సంపన్నుల కోసం సంపన్నులు నడుపుతున్నట్లుగా మారిపోయిందని. ప్రజా ప్రతినిధి ఉన్నది ప్రజా శ్రేయస్సు కోసం కాదు పదవిని కాపాడుకోడానికే అన్నట్టుగా వ్యవహరిస్తున్న ఈ పాలకులకు ఎప్పుడు కనువిప్పు అవుతుంది?  అయిదేళ్ళ కొకసారి ఎన్నికల సందర్భంగా మాత్రమే ప్రజలకు గౌరవం దక్కుతుంది. ఆ ఓట్ల పండగ పూర్తయిన తరువాత ఇక అయిదేళ్ళ పాటు ప్రజాశ్రేయం పట్ల సంపూర్ణ నిబద్దతతో భాద్యతాయుతంగా పాలన సాగించే నాయకుడు మనకు ఎక్కడ దొరకాలి?

దేశ జనాభాలో సగం మంది ఉన్న యువత ఇప్పటికైనా మేల్కొనాలి.. నా అభిప్రాయం ప్రకారం మొత్తం పాలనా వ్యవస్థ లోనే సుపరిపాలన విధానాల అమలుకు నడుముకు అందరు నడుము బిగించాలి. దైనందిన జీవితం లో సగటు సామాన్య పౌరుడికి ఆ మార్పు స్పష్టంగా కనపడాలి. బడిలో చదువు బాగా చెప్పాలి. అంటే ఉపాధ్యాయుల కొరత తీరాలి. బడి సమస్యలు పోవాలి. నిరుద్యోగ సమస్యని పారద్రోలాలి. ప్రాథమిక వైద్య కేంద్రాల్లో డాక్టర్లు మందులు అందుబాటులో ఉండాలి. వాహన సంచారానికి అనువుగా గతుకులు లేని రహదారులు కావాలి. త్రాగునీరు తో మురుగునీరు కలవని నీటి వ్యవస్థలు రూపొందాలి. సేవల కోసం వచ్చిన ప్రజలకి సిబ్బంది నుండి గౌరవం దక్కాలి. విద్యుత్ కోతలు పోవాలి. దోపిడీ దొంగతనాలు జరగని వ్యవస్థ కావాలి. భద్రత విషయంలో భరోసా ఇచ్చే పోలీస్ వ్యవస్థ కావాలి. అన్నింటిని మించి రాజకీయ నాయకులు ఎటువంటి పోలీస్ రక్షణ లేకుండా నిర్బయంగా తిరగగలిగే సువ్యవస్థ ఆవిష్కృతం కావాలి. సుపరిపాలన స్వపరిపాలనకు ఏనాటికి ప్రత్యామ్నాయం కాలేదని నినదించి, బ్రిటిష్ వారిని ఎదిరించి.. పోరి తెచ్చుకున్న స్వాతంత్రానికి నిజమైన అర్ధం కల్పించగల నిబద్ధత కలిగిన నాయకులు "మంచి నాయకులు" మన దేశానికి అవసరం..! అత్యవసరం...!! అంతిమంగా మనందరం కలసి అబ్దుల్ కలాం కలలు కన్న అభివృద్ధి చెందిన భారతావనిని ఆవిష్కరించాలి. 

ఇది మన దేశం...!!

ఇకనైనా ప్రజల ఆశయాలు ఆశలు, ఆకాంక్షలకు అనుగుణంగా నడుచుకొనే ప్రజాస్వామిక ప్రభుత్వాన్ని నెలకొల్పే సమయం ఆసన్నమైందన్న విషయాన్నీ పాలకులు, ప్రజా ప్రతినిధులు గ్రహించాలి.

నా సోదర సోదరీమణులకు 70వ స్వాతంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలతో....

హరికాంత్ రెడ్డి

ఇది నా భారత దేశమిది బ్రదర్.... (This is India Dude)

ఇది భారత దేశం బాబు... ఏ దేశమంటే ఇది నా దేశంరా బాబు....

మద్యపానం తప్పు అంటారు... మత్తులో ఉంటేనే దేశాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్ళగలమని వైన్ షాప్ కి లైన్ కట్టిస్తారు...
మందు కొడతారు.. మందేసిన తర్వాత మందిని కొడతారు.... ఇది నా భారత దేశం బాబు
స్వచ్ఛ భారత్ అంటాం... కానీ ఎక్కడంటే అక్కడే స్వేచ్ఛగా ఉచ్చోసుకుంటాం... ఇది నా దేశం బాబు....
సంపన్నుడు బ్యాంకులో సాఫీగా సొమ్ము తీసుకొని ఏ మాఫీ లేకుండా టోపీ పెట్టచ్చు.... అదే పేదోడు పైసలు తీసుకుంటే పేచీ పెట్టి వాని గోచి ఊడేలా కొట్టి మరీ రాబడతారు. ఇది నా భారత దేశం...
పైసోన్నోడు స్పెషల్ ఇక్కడ... మనీ లేకపోతే మనిషి కిందే చూడరెక్కడ....
మన దగ్గర ఉన్నదీ లేదనుకుంటాం.... లేనిదీ కావాలనుకుంటాం ఇది నా భారత దేశం బాబు... 
రౌడీ అంటూ ఆరోపిస్తామ్ ... కానీ అదే రౌడీకి ఓటేసి ప్రజాస్వామ్యాన్ని అరచేతిలో పెట్టి మరి అప్పగిస్తాం...
కుల గజ్జి ఇంకా పోదురా అంటూ క్లాసులు పీకుతాము... అదే మన చెల్లెనో, కూతురో కులాంతరం అంటే కళ్ళెర్ర జేస్తాం... ఇది నా దేశం బాబు... 
తెలివిన్నోనితో తీయగా మాట్లాడతారు... తెలివిలేనోన్ని తెల్ల మొహం వేపిస్తారు ఇది నా దేశం... 
పన్ను కట్టడానికి చట్టాలను వాడతాం.. అదే పన్నుని ఎగ్గొట్టడానికి మల్లి మనమే మినహాయింపు చట్టాలను చేస్తాం....
భారత దేశం ఇక్కడ... బంగారు భవిష్యత్తు ఉందక్కడ.... 

హరికాంత్ రెడ్డి